با اینکه مجرد هستم اما میدانم که بالاخره روزی باید ازدواج کنم چون میخواهم در کنار همسرم به آرامش برسم.
اما هنوز مسئله بچهدار شدن برایم حل نشده است!
چرا باید یک کپی دیگر از خودمان بسازیم؟
آیا با این تصمیم و در شرایط فعلی اقتصادی جامعهمان میتوانم یک شرایط ایدهآل برای زندگی و رشد او فراهم کنم و یا او باید حسرت داشتههای دوستان همسن و سالش را بخورد و یک زندگی فقیرانه را تجربه کند؟
چرا تا یک بچه وجود نداشته باشد زن و مردی که با هم ازدواج کردهاند خانواده محسوب نمیشوند؟
